Zbyt cienka otulina betonowa

Tuż pod powierzchnią betonu widać korodujące pręty zbrojeniowe.

Jest to typowy błąd wykonawczy polegający na braku lub niedostatecznej liczbie wkładek dystansowych zbrojenia podczas betonowania.

Korozja ługowania

Beton lub zaprawa obsypują się. W obrębie rys występują biało-żółte wycieki.

Ługowanie polega na wypłukiwaniu z betonu przez miękką wodę substancji rozpuszczalnych, głównie wodorotlenku wapnia, co powoduje zmniejszenie szczelności i osłabienie spójności betonu.

Karbonatyzacja betonu

W pierwszym stadium na powierzchni betonu pojawiają się rysy wzdłuż prętów zbrojeniowych, a w drugim stadium odpada otulina betonowa.

Karbonatyzacja betonu jest wietrzeniowym procesem chemicznym przebiegającym pod wpływem dwutlenku węgla i wody, polegającym na przeobrażaniu się wodorotlenku wapnia w węglan wapnia. Podczas karbonatyzacji wzrasta twardość i wytrzymałość betonu na ściskanie, a wartość pH maleje z ok. 12 do ok. 7, tzn. odczyn zmienia się z zasadowego na obojętny.

Dla betonu jest to zjawisko pozytywne, natomiast dla zbrojenia jest ono negatywne. W betonie o odczynie zasadowym na powierzchni stali tworzy się pasywna warstwa tlenków i zbrojenie wówczas nie koroduje. Warstwa ta zanika w betonie o wartości pH < ok. 9,5 i zbrojenie zaczyna wówczas korodować.

Korozja powodowana mrozem

Powierzchniowe ubytki i wykruszenia betonu.

Woda zamarzając w porach i szczelinach powiększa swą objętość i rozsadza beton.

Korozja siarczanowa

Beton pęcznieje i traci spójność. Na powierzchniach murowanych występują białe wykwity.

Jony siarczanowe reagują ze składnikami stwardniałego zaczynu cementowego tworząc produkty, które krystalizują z wodą zwiększając przy tym znacznie swą objętość. Siarczany pochodzą z atmosfery w postaci kwaśnych deszczów, z rzek i wód gruntowych oraz z usypów z wagonów kolejowych.

Korozja chlorkowa

Na powierzchni betonu widoczne są białe wykwity. Na krawędziach rys, w miejscach nieszczelności izolacji, występują białe i/lub rdzawe wycieki.

Chlorki pochodzą z mieszanek używanych do odladzania nawierzchni i występują głównie w mostach drogowych. Są transportowane przez wodę i osadzają się w miejscach jej odparowania.

Tlenki glinu zawarte w cemencie wiążą (neutralizują) jony chlorkowe jedynie w ilości do ok. 0,4 % masy cementu.

W wilgotnym betonie wolne jony chlorkowe powodują korozję stali zbrojeniowej, również w betonie nie skarbonatyzowanym. W większych ilościach, po wypełnieniu porów, powodują rozsadzanie betonu na skutek cyklicznego nawilżania i wysychania.